امیدوارم این حرفم راستی‌آزمایی نشه ولی فکرمی‌کنم این مدت من یک درصد مقداری که از روابط خانوادگی و تحمل افراد اذیت شدم، از جنگ و تبعاتش نشدم. بدون اغراق من از صداهای بالا سرم اون قدری که از حرف و رفتار اطرافیانم اذیت شدم، ذره‌ای تپش قلب و احساس بد نگرفتم که الان بابت یه پیام شوخی ساده توی گروه مزخرف خانوادگی، حس تنفر دارم. اوق

کاناپه اي براي تمام فصول. براي هرگونه خودم پیچ به سوی آینده فکرکنم باید بیام اینجا بنویسمخیلی توی مغزم چیز میز زیادهو انگار توی دنیای واقعی حرف‌زدن فایده ندارهشاید ضرر هم کم نداشته برام ولی آخرش منم که باید از خودم راضی باشم و نه بقیهکه خب،هستم. دمم هم گرمطبق ارزش‌هام زندگی کردم و تا جایی که عقلم می‌رسید قدم برداشتم.دیگه قضاوت دیگران راجع به من، ربطی بهم نداره.اینکه قدرم رو بدونن یا نه هم همین‌طور.من فکرکنم تا حدی قدر خودم رو می‌دونم.من می‌دونم که سرشار بودم. مهم اینه که من ق

کاناپه اي براي تمام فصول. براي هرگونه خودم مردن. بدون گ-لو.له کی بعد از پهن کردن لباس‌های شسته‌شده در منزل کسی که از جنگ به آن‌جا پناه برده، متوجه شده که آن شخص گیره‌های لباس را از ترس خراب شدنشان در آفتاب از روی لباس‌های روی بند برداشته؟کی از شدت استرس ِهمسرش و هم‌چنین جهت همراهی با پدر و مادرش، به خانه آن‌ها رفته و بعد از آن دو هفته کذایی، با خاطراتش چه کند؟شاید این موارد شامل حال من بشه اما نمی‌خوام روشون تمرکز کنم. دارم به روتین برمی‌گردم و سعی می‌کنم برای آینده هم آماده

کاناپه اي براي تمام فصول. براي هرگونه خودم هایده جان - آواز تنهایی هر بار هایده می‌خونه، چه غمگین چه شاد، ناخواسته روحش شاد می‌گم و واقعاً فکرکنم از وقتی از دنیا رفته روزی نبوده که حداقل یه ایرانی به صداش گوش نده.الان صداش تو گوشمه و خواستم اینا رو بنویسم. البته که شاد خوندنش هم غم داره و آهنگ غمگینش هم روح‌بخشه.شاید اگر بیشتر می‌نوشتم، کمتر از زیادی حرف زدنم پشیمون می‌شدم. ولی من خیلی حرف و فکر دارم. اگر مغزم به پرینتر وصل بود، خیلی زود به زود کاغذ تموم می‌کرد. یه چیز نوارقل

کاناپه اي براي تمام فصول. براي هرگونه خودم جُِرم شدید! اونی که بالاخره در زمان حاضر زده بیرون و بعد مدت خیلی زیاد رفته دندون‌پزشکی کیه؟ مناونی که با وجود این همه فاصله از دفعه قبلی، پوسیدگی‌هاش سطحی‌ن چون مراقبت کرده کیه؟ منممنونم از خودم و برای همین، واسه خودم جایزه هم تهیهم. الان که پوشیدمشون به ذهنم نرسیده بود ولی می‌تونم سعی کنم با دیدن این پیرهن و اون پابند جایزه، به یاد بیارم استمرار و پایبندی به ارزش‌هام نجات‌بخشه❤️ و من تا حدی دندونام -و البته خودم رو- نجات دادم.با وج

خبباید همچین شبی باشهخسته از هرچی که هستخسته از هر چی که بودکه دلم بخواد بیام اینجاخبری اگر بود کسی اگر هنوز می‌نوشت بخونم و بعد برگردم به خودمببینم چطورم/چِمه/ چی می‌خوام و برای همه چیز جواب داشته باشم.منتها وقتی احساساتم بالا می‌گیره اگر وسطش برم یه چیز دیگه رو چک کنم، همه‌ش می‌پره و یادم می‌ره اما باید بنویسم ببینم چی میشه.خبامشب هم از دندون‌پزشکی میامو خودم هم باورم نمیشه داره انجام میشهبه لطف موارد مختلففقط آخرین مرحله مونده که هفته دیگه برم ایشالااز الان به بعد فقط نگهداری مهمه و البته کسب